Getuigenissen
"Een kerstcadeau
Een avond in december. Hangend op de bank met een goede vriend, pratend over veel dingen van het leven. Lachen, heerlijk. Tot het onderwerp kind komt…. Mijn kind heeft ernstig ADHD en woont al vier jaar in een internaat. Hij was net 12 jaar toen hij er naar toe ging. Schuldgevoel en een bedrukkend gevoel van falen overheerste mijn leven. Een leven met veel verdriet. Een leven met alleen maar bezig zijn met mijn kind, ook al woont hij niet meer bij me. Het beeld van een brief die hij me ooit schreef… Mama, ik verpest jouw leven en daarom wil ik niet meer leven. Ik wil dood. Praten over mijn kind lukte me niet zonder tranen. Zo ook die avond niet. Veel gehuild samen. Ik weet een mooi cadeau voor Kerst werd er me plotseling gezegd. Ik stuur jou naar therapie, EFT wel te verstaan. Het zei me helemaal niets. Maar toen ik hem er over hoorde praten dacht ik, oké baat het niet dan schaadt het niet. Die vriend heeft Paul benaderd en zo kreeg ik een mailtje van Paul met data wanneer ik kon komen. Ik op een woensdag middag naar Paul. Beetje sceptisch, maar toch ook wel nieuwsgierig. Gelukkig voelde ik me meteen bij de eerste handdruk op mijn gemak. Paul legde mij de toepassing van EFT uit en vroeg me of ik een onderwerp had dat ik wilde behandelen. Welke van de tig moet je op zo een moment pakken, dacht ik nog. Ik heb toen aan Paul het verhaal over de brief en mijn schuldgevoel verteld en tja, dat ging natuurlijk niet zonder tranen. Twee onderwerpen met een dikke belading zal ik maar zeggen. Paul vroeg me mijn ogen te sluiten en die brief voor de geest te halen. Een wit stuk papier met zwarte hanenpoten en een galg. Hoe luguber kan het zijn. Op de schaal qua emotie van 1 tot 10 …. een dikke vette 10. Brief, zoon, dood. Dat waren de drie woorden die bij dit verhaal paste. Oké, drie rondes EFT. Ik had mijn ogen gesloten, ik voelde me ontspannen en moest daarna twee keer diep in-en uit ademen. Paul vroeg me terug te denken aan die brief en er een cijfer aan te koppelen. Ik zei Paul, weet je wat er gebeurd als ik er aan terug denk. Nee, zei Paul dat wil ik zo van je horen, wat is je cijfer. Het werd een 6. Zelf vond ik het vreemd, maar het voelde wel zo. Oke, de volgende drie rondes EFT. Ontspannen, diep in-en uitademen en weer terug denken aan die brief. Verbazing in mijn koppie en voelde eigenlijk een lach opkomen. Een 3….? Oke, laatste ronde EFT. Ontspannen, in-en uitademen en koppel er maar weer een cijfer aan. Een dikke vette 0…. Ik deed mijn ogen open en keek Paul aan. Verbazing in me. Ik vertelde Paul wat er gebeurde toen ik aan die brief terugdacht. Hij vervaagde. Kon het niet meer goed lezen. Tot hij zo goed als blanco was. Verbazing in mijn koppie en ook een beetje verwarring. Het volgende onderwerp… kind, internaat, schuldgevoel. De 3 woorden die bij mijn verhaal paste. Ook weer een dikke vette 10. Na de behandeling een lach op mijn toet en een dikke vette 0. Vreemd allemaal, dacht ik en ik gaapte, excuseerde me er voor, maar kreeg te horen dat dat soort verschijnselen er bij hoorde. Het uur zat er alweer op en met het advies veel te drinken en vroeg naar bed te gaan, nam ik afscheid van Paul. Ik weet nog wel dat ik me vrolijk voelde en belde ook meteen mijn goede vriend op en met veel enthousiasme en gegaap deelde ik mijn ervaring met hem. Kenonne wat was ik enthousiast…. Van Utrecht naar mijn huis is een half uur rijden, maar ik bleef gapen. Wel 20 keer. Moe voelde ik me, maar kon niet eens lekker naar mijn bedje toe, moest naar Ajax met mijn zoon. Eenmaal thuis heb ik besloten de trein te nemen, naar Amsterdam. Kon het niet opbrengen met de auto te gaan. Al gapend en water drinkend de heenreis, de wedstrijd en de terugreis afgelegd. Eenmaal thuis ben ik lekker mijn bed ingegaan en heb geslapen als een blok. De volgende dag weer opgestaan om naar mijn werk te gaan. Voelde me wel goed en toch een beetje vreemd. Kon het niet helemaal verklaren, maar oké…. Eenmaal op mijn werk kwam ik er achter dat ik voor mijn gevoel zweefde. Een licht gevoel in mijn hoofd. Ik ben in de middag ook eerder naar huis gegaan, moeheid overviel me. Ik heb geslapen en werd om acht uur in de avond wakker. Een week later, de proef op de som. Het onderwerp brief kwam tijdens een gesprek met een kennis op tafel. Wat voelde ik me sterk tijdens het gesprek. Zo anders, zo had ik me in jaren niet gevoeld. Geen traan, geen één. Ik kende dat niet. Ook dit moest weer met mijn vriend delen. Die week belde Paul me op en vroeg hoe het me vergaan was. Ik heb hem het hele verhaal verteld en heb vervolg afspraken gemaakt. Vier in het totaal. Met veel plezier ben ik die keren naar Paul toegegaan en moe, maar met mijn hoofd omhoog en mijn borst vooruit ging ik weer naar huis toe. Toevallig is er in deze vier weken, op het gebied van mijn kind, veel gebeurd. Ik zeg heel eerlijk dat ik zo blij ben dat het in die weken gebeurde. Alles aan Paul verteld en EFT heeft me hier op een manier doorheen gesleept, waar ik eerlijk gezegd geen woorden voor heb. Ik heb beslissingen genomen in die tijd, die ik normaal niet zou nemen. Maar ik voelde dat ik ze kon nemen en heb er ook geen spijt van. Zo sterk als ik me voel. Zo goed als ik dingen nu kan plaatsen. Zo zelfverzekerd. Zo blij…. Geen tranen meer zoals ik wekelijks had. Geen gepieker meer in de nachten, die ik dan met weinig slaap doorbracht. Zo een grote verandering. Ik wil mijn lieve vriend bedanken voor het mooie Kerstcadeau. Mijn leven is door hem gezien en veranderd, door mij naar EFT te sturen. Hier 1000x dank voor. En Paul, dank voor je luisterend oor, je rust, je hulp. Het rare is dat ik nu wel tranen heb, maar ik weet wat die betekenen….. Dank."
Mevr. E.K. uit Baarn
Last updated by Administrator (admin)
on 18-03-2010
at 09:28
